T w e n t y #20ฮล holin NC บทที่สี่
เรียวแขนบอบบางยกขึ้นคล้องคอของดลภิญญ์ก่อนที่ริมฝีปากทั้งสองจะแนบสนิทกัน
รสจูบอันวาบหวามเจือรสขมปนหวานติดปลายลิ้นของสุราชั้นดีจากริมฝีปากหยักทำเอาลินจงตัวอ่อนยวบยาบ
ยามที่กระดุมชุดนอนเม็ดแรกถูกปลดออก กระดุมเม็ดต่อมาก็ถูกปลดออกจนหมดอย่างรวดเร็ว
เรือนร่างบอบบางถูกยกขึ้นมานั่งอยู่บนตักแกร่ง
ริมฝีปากหยักผละออกจากริมฝีปากอิ่ม ย้ายไปที่ลำคอขาวผ่องประทับจูบเบาๆตั้งแต่ลำคอขาวผ่องจนถึงแผ่นอกบาง
ยอดอกสีหวานชูชันล่อสายตาอดไม่ได้ที่จะลิ้มลอง
ริมฝีปากอิ่มเผยอออกส่งเสียงครางอย่างเสียวซ่าน
สะโพกนิ่มบดเบียดลงบนตักแกร่งจนสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มของอีกคน
เสื้อของดลภิญญ์ถูกปลดออกด้วยฝีมือของเด็กน้อยบนตัก
กางเกงเนื้อผ้าบางเบาพร้อมชั้นในถูกรั้งออกจากสะโพกนิ่มก่อนจะโยนทิ้งไปบนพื้น
เรือนกายขาวผ่องมีเพียงเสื้อนอนสภาพหลุดลุ่ยติดกายเพียงชิ้นเดียวต้องแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาผ่านกระจกบานหน้าต่างช่างดูงดงาม
ราวกับภาพวาดนางอัปสรบนสรวงสวรรค์
ความแข็งขืนของดลภิญญ์ถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระ
สะโพกนิ่มเปลือยเปล่าที่ถูกบีบขย้ำขยับถูไถอยู่กับแก่นกายร้อนรุ่มอย่างยั่วยวน
สายตาหวานฉ่ำปรือปรอยบวกกับฟันขาวที่ขบลงบนริมฝีปากอิ่มช่างเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีเหลือเกิน
นิ้วยาวๆถูกยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากอิ่ม ลินจงรู้งานเป็นอย่างดีริมฝีปากอิ่มอ้าออกรับเอานิ้วทั้งสามเข้าปากอย่างรู้งาน
ลิ้นเล็กแลบเลียนิ้วทั้งสามจนชุ่ม
มีบางจังหวะที่ขบฟันขาวขบลงมาเบาๆที่ปลายนิ้วจนดลภิญญ์คำรามในลำคอ เมื่อเรียวนิ้วทั้งสามถูกถอดถอนออกเสียจนน้ำสีใสไหลย้อยออกมาเป็นสาย
ริมฝีปากอิ่มถูกครอบครองอีกครั้ง สะโพกนิ่มถูกแยกออกจากกัน ช่องคับแคบกำลังถูกรุกรานด้วยเรียวนิ้วร้ายกาจ
จากหนึ่งเป็นสอง จากสองกลายเป็นสาม
เสียงชื้นแฉะจากการแลกจูบผสมกับเสียงฉ่ำแฉะจากเรียวนิ้วทั้งสามที่กำลังขยับเข้าออกช่องทางคับแคบอย่างเอาแต่ใจ
“อื้อ...ป..ป๊า”
ลินจงเอ่ยเสียงสั่นทันทีที่ดลภิญญ์ถอนจูบออก
“ครับ”
“น..หนู...อ๊ะ..จะเสร็จ”
นิ้วทั้งสามถูกถอดถอนออกทันทีที่ลินจงเอ่ย
คิ้วสวยขมวดเป็นปมเมื่อเรียวนิ้วทั้งสามถูกถอนออก ดวงตากลมราวลูกกวางช้อนขึ้นมองด้วยสีหน้าเว้าวอน
“ทำให้ป๊าหน่อยนะครับ
คนดี”
ใบหน้าหวานแดงซ่านเมื่อรู้ว่าตนต้องเป็นฝ่ายทำ
แต่แรงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงทำให้สะโพกนิ่มยกขึ้นก่อนที่มือเรียวจะกอบกุมแก่นกายแข็งขืนมาจ่อที่ช่องทางของตัวเอง
สะโพกนิ่มค่อยๆทิ้งตัวลงให้ช่องทางคับแคบกลืนกินความใหญ่โตอย่างช้าๆ เล็บสั้นๆจิกลงบนบ่าแกร่งระบายความเจ็บระคนเสียวซ่าน
“ลงมาให้สุดสิคนเก่งของป๊า...อ่า”
“ฮื่อ...ไม่...ไม่ได้แล้ว”
ใบหน้าหวานเหยเกส่ายหัวไปมาจนเส้นผมนุ่มพลิ้วไหว
ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งลินจงก็ไม่เคยรับเอาความใหญ่โตของเขาได้หมดเลย
สะโพกนิ่มถูกประคองให้ขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ
ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นจังหวะถี่กระชั้นตามแรงอารมณ์
แก่นกายแข็งขืนขยับสวนขึ้นมาในจังหวะที่สะโพกนิ่มกำลังทิ้งตัวลงทำให้ลินจงต้องร้องเสียงหลง
เสียงเนื้อกระทบเนื้อ
เสียงชื้นแฉะและเสียงครางช่างดูลามก เรือนร่างงดงามที่กำลังขยับอยู่บนกายเขาดูสวยงามเกินคำบรรยาย
ดวงหน้าหวานชื้นเหงื่อ ดวงตาฉ่ำน้ำเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ ริมฝีปากอิ่มที่เผยออ้าออกกำลังครวญครางเรียกเขาซ้ำๆ
ดลภิญญ์กำลังมัวเมาอยู่กับร่างกายหอมหวานของเด็กน้อยราวกับต้องมนต์สะกด
ช่องทางคับแคบตอดรัดแก่นกายเขาจนปวดหนึบไปหมด
ก่อนที่ร่างเล็กจะทิ้งตัวลงมาเร็วยิ่งขึ้น ช่องทางคับแคบบีบรัดแน่นก่อนที่กายบางจะกระตุกเกร็งพร้อมปลดปล่อยทุกหยาดหยดออกมาจนหมด
ลินจงทิ้งตัวพิงไหล่แกร่งอย่างหมดแรง ดวงตาปรือปรอยใกล้ปิดลงเต็มที หากแต่ว่า
“ห้ามหลับ
ป๊ายังไม่เสร็จเลยนะครับ” เสียงกระซิบแหบพร่าที่ข้างใบหูทำให้ลินจงตาสว่างอีกครั้ง
ร่างบางถูกเอนตัวลงนอนทั้งๆที่แก่นกายแข็งขืนที่ยังคั่งค้างอยู่ในช่องทางคับแคบ
ขาเรียวข้างหนึ่งถูกยกขึ้นพาดบ่ากว้าง ก่อนที่ดลภิญญ์จะรังแกลินจงอีกครั้ง
และอีกครั้ง
------------------------------
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น